Betreft: mijn ervaring tijdens mijn bezoek aan de KNO-afdeling van het Martini Ziekenhuis op 2 juli 2026.
Op 2 juli 2026 had ik een afspraak bij de KNO-afdeling van het Martini Ziekenhuis met mevrouw dr. C.M. Kingma.
Ik was ongeveer tien minuten bij haar binnen, maar dit was helaas één van de slechtste ervaringen die ik in mijn jarenlange ziektegeschiedenis heb gehad.
Mijn huisarts had mij naar de KNO-arts verwezen omdat ik al maanden veel pijn heb aan de rechterkant, achter in mijn keel. Dr. Kingma heeft onderzoek gedaan, maar kon geen afwijkingen vinden. Ik vertelde haar vervolgens dat ik het syndroom van Sjögren heb en dat ik al jarenlang klachten heb die met mijn zenuwstelsel te maken lijken te hebben. Ook mijn huisarts had aangegeven dat de pijn mogelijk hierdoor veroorzaakt kan worden.
Tot mijn verbazing zei zij dat het syndroom van Sjögren geen invloed heeft op het zenuwstelsel. Dat verraste mij, omdat ik juist al jarenlang heb gehoord dat Sjögren wel degelijk neurologische klachten kan veroorzaken. Op dat moment zei ik niets terug. Ik ben opgegroeid met het idee dat je artsen moet vertrouwen en altijd met respect moet behandelen. Toch had ik achteraf het gevoel dat deze informatie eenvoudig gecontroleerd had kunnen worden.
Ik vertelde haar ook dat ik veel jeuk in mijn oren heb, slecht hoor en daarom hoortoestellen draag. Daarnaast ben ik bekend met huidproblemen en eczeem als gevolg van Sjögren. Ze zei dat ze naar mijn oren zou kijken. Vlak voordat zij dat deed, veranderde haar houding tegenover mij. Ze keek mij op een manier aan waardoor ik het gevoel kreeg dat zij er eigenlijk geen zin in had. Dat raakte mij. Op dat moment zei ik opnieuw niets, maar achteraf heb ik daar veel last van gehad.
Ik dacht achteraf zelfs: als u dit niet wilt doen, stuur mij dan liever weg. Ik krijg de rekening van het ziekenhuis toch wel. Het gevoel dat ik kreeg, was alsof zij dit met tegenzin deed. Dat vond ik erg pijnlijk, zeker omdat ik gedurende het hele gesprek vriendelijk en beleefd ben gebleven.
Haar advies was uiteindelijk om vaseline in mijn oren te smeren. Dat vond ik eerlijk gezegd teleurstellend. Zelfs mijn moeder van inmiddels 86 jaar had mij datzelfde advies al gegeven, zonder daarvoor een medische opleiding te hebben gevolgd.
Wat mij ook opviel, was dat zowel de arts als de coassistent aangaven niets van mijn medische voorgeschiedenis in hun systeem te kunnen vinden. Dat verbaasde mij. In 2011 is in het Martini Ziekenhuis door dr. Classen een lipbiopsie afgenomen, waarna bij mij het syndroom van Sjögren werd vastgesteld. Daarnaast heb ik de afgelopen twee jaar nog twee afspraken gehad bij een andere KNO-arts in hetzelfde ziekenhuis.
Bij die andere KNO-arts voelde ik mij juist wél serieus genomen. Ik heb chronische ontstekingen van mijn neus en bijholten en hij nam uitgebreid de tijd om naar mijn klachten te luisteren. Dat was een heel positieve ervaring.
Toch moet ik eerlijk zeggen dat ik inmiddels twee zeer negatieve ervaringen heb gehad in het Martini Ziekenhuis. De eerste was in 2011, kort nadat bij mij de diagnose Sjögren was gesteld. Ik vertelde de internist destijds dat ik jarenlang met mijn klachten had rondgelopen, maar dat mijn vorige huisarts in mijn oude woonplaats steeds zei dat ik niets had en dat mijn klachten door stress werden veroorzaakt. Pas nadat ik naar Groningen verhuisde, nam mijn huisarts, dr. Nijland, mijn klachten serieus en verwees zij mij naar het ziekenhuis.
Tot mijn grote verbazing stuurde de internist daarna een bericht naar mijn huisarts waarin stond dat ik ontevreden over haar zou zijn en dat zij mij niet goed geholpen zou hebben. Dat had ik helemaal niet gezegd. Mijn huisarts was daar erg boos over en vertelde mij wat er in die brief stond. Vanaf dat moment veranderde onze relatie en uiteindelijk moest ik op zoek naar een andere huisarts.
Gelukkig heb ik inmiddels al jaren een huisarts met wie ik een goede band heb. Destijds heb ik geen klacht ingediend, omdat ik altijd veel respect heb gehad voor artsen en hen nooit in diskrediet wilde brengen. Ik heb alleen gevraagd of ik voor verdere behandeling naar het UMCG verwezen kon worden.
Nu besef ik dat het belangrijk is om mijn ervaringen wél uit te spreken. Niet omdat ik verwacht dat artsen alles weten – ik begrijp heel goed dat geneeskunde complex is en dat artsen soms moeten zoeken naar een oorzaak of behandeling – maar omdat iedere patiënt het verdient om met respect, aandacht en serieus genomen te worden.
Ik vind het daarom niet eerlijk wanneer patiënten zich niet gehoord of respectvol behandeld voelen, terwijl zij na afloop wel een hoge rekening voor hun ziekenhuisbezoek ontvangen. Dat heeft mij diep geraakt en is de reden waarom ik mijn ervaring graag met u deel.
